SON KALAN BAHAR
Çarşamba -Kategori: siir
Gözlerimin içinden geçerken bildim acıyı.
Ve yüreğimde öldüresi bir umut
Sezdiğim ancak bir avuç maviydi.
Uçurtma tellerine tutunmuş.
Kim bilecekti ki İstediğim sadece,
bayram sabahlarında çocukların yüzlerinde parlayan,
ve seni anımsatacak bir gökyüzü mavisini böylesi özlediğimi..
Benim ellerimde gözyaşı vardı.
Birde bir gün ellerine dokunabilmek telaşı.
İstemeden gördüğüm karanlık
rüyalarımda ne çıkarsa bahtıma derdim.
Gülümseyeceğim gün sayılı,
sayılı derdim sesinin düştüğü zamana.
sanırımdım ki;
Geldiğin o gün bilirsin içimde titreyen ışığı.
Aydınlık bir bayram sabahı olur benimde
Yüzüm.
Bakar bakmaz, eğip boynunu düşersin yıkıntılar arasına…
Ben seninle, koştura koştura geleceğim
bir bardak çay içilen iki dakikalık
Yıllar düşlüyorum.
Asırlar düşlüyorum bir sabahın serinliğinde buluştuğumuz.
Kavga etmek istiyorum seninle..
Darılmak.Sonrası olmayan barışmalar istiyorum.
Gözlerine dikip gözlerimi; bunca yılın nasıl gectiğini anlatmak,
sonra nasıl şaşkın
Nasıl sevgiyle gülümsediğini görmek istiyorum.
Nasıl gülüyorsun mutlu olunca hiç bilmiyorum…
Hiç bilmiyorum kızınca çatar mısın kaşlarını.
Bağırınca çatallaşır mı Sesin.
Ağlayacak gibi olur musun hüzünlü hikayelerde hiç bilmiyorum.
Hiç bilmiyorum
Bir gün; sıcacık bir sabah kahvesinde “dün gece gördüğüm” rüyadan bahsetmek,
kimsenin ama hiç kimsenin umursamadığı
ve umursamadığımız yokluklarda bir bardak çayın buğusunu aceleyle Paylaşıp,
düşünemediğin kadar mesut, düşünemediğin kadar kederli bir o kadar cesur,
bir o kadar deli, son öğrendiğim şiirden bahsetmek…
Şimdi seninle yürüyor anayollarda tüm arabalar.
Ağaçlar seninle yeşilleniyor
Birkaç bahar.
Seninle düşüyorum sonu bulanık yollara.
Seninle acıyor içim,
seninle susuyor
Seninle konuşuyorum..
Bir yığın sır taşıdım kendimden sana.
Yoruldu kollarım bunca yıl.
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır